RECHTBANK NOORD-HOLLAND
Handel, Kanton en Bewind
locatie Zaanstad
Zaaknr./rolnr.: 12014371 \ CV EXPL 25-3786
Uitspraakdatum: 24 september 2026
Verstekvonnis van de kantonrechter in de zaak van:
Friesland Lease B.V.
te Drachten
de eisende partij
gemachtigde: [gemachtigde]
tegen
[gedaagde]
te [plaats]
de gedaagde partij
niet verschenen
1. De verdere procedure
In het tussenvonnis heeft de eisende partij de gelegenheid gekregen om toe te lichten op welke wijze de consument de overeenkomst digitaal kan tekenen en te reageren op het voorlopig oordeel van de kantonrechter over de oneerlijkheid van een aantal bedingen in de algemene voorwaarden. Daarnaast heeft zij de mogelijkheid gekregen om de overige toepasselijke algemene voorwaarden in het geding te brengen, toe te lichten welke bedingen daaruit op de overeenkomst van toepassing zijn en zich uit te laten over de (on)eerlijkheid daarvan. De eisende partij heeft gereageerd met een akte.
2. De verdere beoordeling
Ambtshalve toetsing van informatieplichten: de bestelknop
In het tussenvonnis heeft de kantonrechter overwogen dat onduidelijk is of de digitale overeenkomst kan worden getekend door te drukken op een (bestel)knop, mede omdat een schermafbeelding van het proces om de overeenkomst te tekenen ontbreekt. De eisende partij heeft daarop gereageerd dat geen sprake is van een bestelknop omdat de gedaagde partij een digitale handtekening onder de overeenkomst heeft geplaatst.
Naar het oordeel van de kantonrechter heeft de eisende partij hiermee alsnog onvoldoende concreet gesteld en onderbouwd dat zij heeft voldaan aan de verplichting van artikel 6:230v lid 3 BW. Onduidelijk blijft immers op welke wijze de gedaagde partij de overeenkomst digitaal heeft getekend en of deze handtekening is geplaatst door middel van een knop of soortgelijke functie. Evenmin kan worden vastgesteld of de eisende partij daarbij duidelijk heeft medegedeeld dat de gedaagde partij met het aanklikken daarvan een betalingsverplichting aanging. Voor deze schending zal een sanctie worden toegepast.
Welke sanctie hoort hierbij?
Gelet op het bovenstaande is de conclusie dat de eisende partij een of meerdere informatieplichten heeft geschonden. Voor deze schending(en) zal een sanctie worden toegepast.
De schending met betrekking tot het herroepingsrecht heeft tot gevolg dat de herroepingstermijn van veertien dagen is verlengd tot het moment waarop alle ontbrekende gegevens alsnog op de voorgeschreven wijze aan de gedaagde partij zijn verstrekt, maar ten hoogste met twaalf maanden (artikel 6:230o lid 2 BW). Omdat deze termijn al is verstreken en niet is gesteld of gebleken dat de gedaagde partij de overeenkomst binnen die termijn heeft willen herroepen, zal aan dit gebrek enkel de hieronder te noemen sanctie worden verbonden.
De kantonrechter moet aan de schending van de informatieplichten, inclusief artikel 6:230v lid 3 BW, gevolgen verbinden door passende maatregelen te nemen die de consument effectieve rechtsbescherming bieden. Die maatregelen moeten doeltreffend, afschrikwekkend en evenredig zijn. De kantonrechter zal daarom op grond van de hiervoor vastgestelde schending(en) de overeenkomst met toepassing van de sanctierichtlijn gedeeltelijk vernietigen in die zin dat de betalingsverplichting van de consument wordt verminderd met 60%.
Ambtshalve toetsing van de algemene voorwaarden
De eisende partij stelt zich in haar akte op het standpunt dat de in de artikelen 8.6 en 18.1 van de algemene voorwaarden geformuleerde ontbindingsmogelijkheid niet oneerlijk is. Zij voert aan dat het niet mogelijk is om alle ‘tenzij’-uitzonderingen in deze bedingen op te nemen omdat het niet mogelijk is om daarin alle mogelijke omstandigheden van het concrete geval op te nemen.
Dit betoog slaagt niet. Zoals in het tussenvonnis overwogen, ontbreekt in de bedingen de wettelijke waarborg dat niet mag worden ontbonden als de tekortkoming in de nakoming de ontbinding vanwege haar bijzondere aard of geringe betekenis niet rechtvaardigt. Dit staat los van de eventuele specifieke omstandigheden van het geval. Daarmee wordt ten nadele van de consument afgeweken van de wettelijke regeling en komt de consument bij toepassing daarvan geen beroep toe op deze tenzij-clausule. De kantonrechter ziet dan ook geen aanleiding om terug te komen op het voorlopig oordeel uit het tussenvonnis en vernietigt daarom deze bedingen.
In het tussenvonnis heeft de eisende partij ook de mogelijkheid gekregen om de ‘Aanvullende Voorwaarden VanMoof Abonnement’, de ‘VanMoof Peace of Mind Voorwaarden’ en de ‘verzekeringsvoorwaarden van King Polis’ in het geding te brengen en toe te lichten welke bedingen uit deze algemene voorwaarden op de vordering van toepassing zijn en zich uit te laten over de (on)eerlijkheid daarvan. De eisende partij heeft de hiervoor bedoelde algemene voorwaarden wel bij de akte gevoegd, maar niet toegelicht welke bedingen hieruit op de vordering van toepassing zijn en is ook niet ingegaan op de (on)eerlijkheid daarvan. De kantonrechter heeft echter geconstateerd dat in deze algemene voorwaarden geen bedingen staan die verband houden met de onderhavige vordering. Daarom zal de kantonrechter deze bedingen niet toetsen op (on)eerlijkheid.
Wat is toewijsbaar?
Zoals in het tussenvonnis overwogen heeft de vernietiging van artikel 8.6 en 18.1 van de algemene voorwaarden tot gevolg dat de gevorderde ontbindingsvergoeding niet verschuldigd is. Deze is immers onlosmakelijk verbonden met deze bedingen. Dit betekent dat een gedeelte van € 666,58 van de hoofdsom zal worden afgewezen.
De eisende partij stelt dat zij schade heeft geleden doordat de gedaagde partij haar verplichting om de leasefiets in te leveren, niet is nagekomen. Deze schade bestaat uit de restwaarde van de leasefiets ter hoogte van € 850,- en de kosten van de inzet van een onderzoeksbureau ([bedrijf]), ter hoogte van € 728,21. Zij stelt dat de kosten voor de inzet van het onderzoeksbureau gelden als redelijke kosten ter voorkoming of beperking van de verwachte schade (artikel 6:96 lid 2 onder a BW).
De vordering tot vergoeding van de kosten van het onderzoeksbureau komt de kantonrechter gedeeltelijk ongegrond voor. Gelet op de (beperkte) hoogte van de restwaarde van de fiets had op de weg van de eisende partij gelegen om deze kosten in zekere mate te beperken. De kantonrechter zal deze vordering dan ook toewijzen tot een bedrag van € 364,11 en voor het overige afwijzen.
De sanctie vanwege het schenden van de informatieplichten zal alleen worden toegepast op de contractuele verplichtingen van de consument (en dus niet op de gevorderde schadevergoeding). Gelet op het voorgaande is een bedrag van € 1.767,15 aan hoofdsom toewijsbaar (€ 1.382,60 x 0,40 + € 850,00 + € 364,11).
De vordering tot vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten heeft betrekking op situaties waarvoor verschillende regels gelden. De kantonrechter zal de vraag of incassokosten verschuldigd zijn daarom toetsen aan de regels die gelden voor het grootste deel van de vordering. De eisende partij heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat zij buitengerechtelijke werkzaamheden heeft laten verrichten en dat hiervoor kosten zijn gemaakt. De omvang van de buitengerechtelijke incassokosten moet worden getoetst aan de tarieven uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten in plaats van aan de tarieven van het rapport Voorwerk II. De tarieven uit het Besluit worden redelijk geacht.
Het gevorderde bedrag is hoger dan het tarief dat in het Besluit is bepaald. De kantonrechter zal de vordering daarom toewijzen tot het wettelijke tarief, namelijk € 320,74 (inclusief btw), en voor het overige afwijzen.
De vordering tot vergoeding van de verschenen rente zal worden afgewezen, omdat de eisende partij die rente (gelet op de toewijsbare hoofdsom) over een te hoog bedrag heeft berekend. De wettelijke rente zal worden toegewezen over de toewijsbare hoofdsom vanaf de dag van de dagvaarding.
De gedaagde partij wordt overwegend in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. Omdat een gedeelte van het gevorderde bedrag niet toewijsbaar is, wordt de gedaagde partij ten aanzien van het griffierecht veroordeeld tot betaling van het griffierecht dat verschuldigd is voor het toe te wijzen bedrag, te weten € 385,00. Het meerdere, dat op grond van de dagvaarding aan de eisende partij in rekening is gebracht, dient voor rekening van de eisende partij te blijven. De kosten voor het opstellen van de akte komen echter voor rekening van de eisende partij omdat het aan haarzelf te wijten was dat het nodig was om deze kosten te maken.
3. De beslissing
De kantonrechter:
veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 2.087,89, te vermeerderen met de wettelijke rente over € 1.767,15 vanaf 24 november 2025 tot aan de dag van de gehele betaling;
veroordeelt de gedaagde partij tot betaling van de proceskosten, die de kantonrechter aan de kant van de eisende partij tot en met vandaag vaststelt op:
dagvaarding € 120,78;
griffierecht € 385,00;
salaris gemachtigde € 217,00;
verklaart de veroordeling(en) in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst de vordering voor het overige af.
Dit vonnis is gewezen door mr. W.S.J. Thijs en op bovengenoemde datum in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier.
De griffier De kantonrechter