[eiser], eiser,
v-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. M.B. Ullah),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. E.J.M.C. Jansen ).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit waarin verweerder zijn asielaanvraag niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Eiser heeft op 31 januari 2024 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 10 december 2025 deze aanvraag in de algemene procedure niet-ontvankelijk verklaard. Eiser heeft beroep ingesteld tegen dit besluit.
Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 23 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder. Als tolk is verschenen H. Rida.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1976 en heeft de Egyptische nationaliteit. Eiser heeft aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij in Egypte wordt vervolgd vanwege zijn kritiek op de autoriteiten. Eiser woont sinds 2017 in Tunesië en is getrouwd met een Tunesische vrouw. Hij heeft Tunesië verlaten nadat hij door een vriend is gewaarschuwd dat de veiligheidsdienst op zoek was naar hem vanwege zijn kritische uitingen over de Tunesische autoriteiten.
3. Verweerder heeft de aanvraag van eiser niet-ontvankelijk verklaard omdat Tunesië voor hem een veilig derde land is. Eiser heeft banden met Tunesië, nu zijn Tunesische echtgenote en dochter daar wonen en eiser er jaren heeft verbleven met een verblijfsvergunning. Daarnaast vindt verweerder het aannemelijk dat eiser weer toegang zal krijgen tot Tunesië, gelet op zijn eerdere reguliere verblijf en de aanwezigheid van zijn familie. Ten slotte vindt verweerder Tunesië een veilige plek voor eiser, omdat hij bescherming geniet van UNHCR tegen uitzetting naar Egypte en omdat het niet aannemelijk is dat eiser in de problemen is gekomen met de Tunesische veiligheidsdiensten.
Wat vindt eiser in beroep?
4. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en voert aan dat het besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen omdat hij niet de gelegenheid heeft gehad om te verklaren over zijn politieke activiteiten in Tunesië en de daaruit volgende problemen. Verder voert eiser aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd dat Tunesië voor hem een veilig derde land zou zijn. Zijn leven wordt in Tunesië bedreigd vanwege zijn politieke opinie en uitingen. Het pasje van UNHCR is enkel een bevestiging dat eiser asiel heeft aangevraagd en biedt geen bescherming tegen uitzetting wanneer hij vanwege zijn politieke mening gearresteerd zou worden. Verweerder heeft ook ten onrechte nagelaten te betrekken dat eisers echtgenote is gewaarschuwd voor de veiligheid van de familie en dat eiser en zijn familie slachtoffer zijn geweest van ernstige discriminatie. Ten slotte voert eiser aan dat hem geen toegang zal worden verleend tot Tunesië omdat zijn verblijfsvergunning is verlopen.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
Is Tunesië voor eiser een veilig derde land?
5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich niet op het standpunt heeft kunnen stellen dat Tunesië een veilig derde land is voor eiser. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.
6. Op grond van artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw (oud) kan een aanvraag niet-ontvankelijk worden verklaard als een derde land voor de vreemdeling als veilig derde land wordt beschouwd. Om vast te stellen dat er sprake is van een veilig derde land, moet verweerder (onder andere) beoordelen of de vreemdeling in het derde land volgens de beginselen genoemd in artikel 3.106a, eerste lid, van het Vb (oud) zal worden behandeld. Kort gezegd moet het aannemelijk zijn dat de vreemdeling in het derde land niet hoeft te vrezen voor vervolging, geen risico loopt op ernstige schade, dat het derde land het beginsel van non-refoulement naleeft en dat voor de vreemdeling de mogelijkheid bestaat om in het derde land om verlening van de vluchtelingenstatus te verzoeken en, als tot erkenning als vluchteling wordt overgegaan, om bescherming te krijgen overeenkomstig het Vluchtelingenverdrag. Uit het beleid van verweerder volgt verder dat de vreemdeling tijdens het gehoor in de gelegenheid moet worden gesteld om elementen te verstrekken die rechtvaardigen dat het derde land in zijn geval niet als veilig derde land kan worden beschouwd. Als de vreemdeling stelt in het derde land te vrezen voor problemen, moeten ook daar vragen over worden gesteld.
De rechtbank stelt vast dat eiser tijdens het nader gehoor meermaals heeft aangegeven dat hij wenst te verklaren over de problemen die hij in Tunesië heeft vanwege zijn mening over de politiek aldaar. Verweerder heeft eerst aangegeven het niet te gaan hebben over de problemen in Tunesië en later in het gehoor – wanneer eiser opnieuw hierover begint – niet op zijn verklaringen doorgevraagd. Eiser heeft ook in de zienswijze aangegeven niet veilig te zijn in Tunesië en te willen verklaren over de gestelde problemen in Tunesië. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder onvoldoende onderzoek gedaan naar de problemen die eiser stelt te hebben in Tunesië en heeft verweerder zonder dat onderzoek niet kunnen concluderen dat Tunesië veilig is voor eiser. De verklaringen van eiser en zijn zienswijze gaven een duidelijke aanleiding om de gestelde problemen nader te onderzoeken en eiser daarover te bevragen, juist omdat verweerder bij toepassing van het veilig derde land de vraag moet beantwoorden of eiser veilig is in Tunesië. Verweerder heeft dat ten onrechte nagelaten, waarmee het besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen. De beroepsgrond slaagt.
7. Gelet op de voorgaande overwegingen is het beroep al gegrond en zal de rechtbank het bestreden besluit vernietigen wegens strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb. De rechtbank komt daarom niet toe aan de overige beroepsgronden.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is gegrond. Dit betekent dat de rechtbank het bestreden besluit vernietigt. Verweerder moet een nieuw besluit nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank stelt hiervoor een termijn van zes weken.
9. Omdat het beroep tegen het bestreden besluit gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. Deze kosten worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vastgesteld op € 1.868,-.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Smeets, rechter, in aanwezigheid van mr. M.E. Jans, griffier.
De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen een week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.