RECHTBANK DEN HAAG
Machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling
[de cliënt],
Team Jeugd- en Zorgrecht
Zaak-/rekestnr.: C/09/711373 / FA RK 26-8637
Datum beschikking: 26 augustus 2026
Beschikking naar aanleiding van het op 21 augustus 2026 door het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) ingediende verzoek tot het verlenen van een machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling als bedoeld in artikel 37 van de Wet zorg en dwang (Wzd), ten aanzien van:
hierna te noemen: cliënt,
geboren op [geboortedatum] 1949 te [geboorteplaats], [geboorteland],
wonende te [woonplaats],
thans verblijvende in de accommodatie [zorginstelling], [plaats]
advocaat: mr. M. van Olffen te Nootdorp.
Procesverloop
Het procesverloop blijkt uit het verzoekschrift, ingekomen ter griffie op 21 augustus 2026.
Bij het verzoekschrift zijn de volgende bijlagen gevoegd:
- de beschikking tot inbewaringstelling van de burgemeester van de gemeente [gemeente] van 20 augustus 2026;
- de op 20 augustus 2026 ondertekende medische verklaring van een ter zake kundige arts, [naam 1], die cliënt met het oog op de machtiging kort tevoren heeft onderzocht, maar niet bij zijn behandeling betrokken was;
- een indicatiebesluit op grond van artikel 3.2.3 van de Wet langdurige zorg van 27 juni 2023.
De mondelinge behandeling van het verzoek heeft plaatsgevonden op 26 augustus 2026. Daarbij zijn de volgende personen gehoord:
- cliënt, bijgestaan door zijn advocaat en een tolk Turks,
- de arts, [naam 2];
- de echtgenote;
- de zoon, [naam 3];
- een schoondochter van cliënt, [naam 4].
Standpunten ter zitting
Cliënt heeft ter zitting naar voren gebracht dat hij naar huis wil. De advocaat heeft verzocht om het verzoek af te wijzen. Naast dat cliënt de wens heeft om naar huis te gaan, wil ook de familie dat cliënt naar huis komt waar zij zelf voor hem willen zorgen. De advocaat stelt dat verplichte zorg daarom niet nodig is. Bovendien ontvangt cliënt zesmaal per week thuiszorg. Ook stelt de advocaat dat cliënt niet kan weglopen omdat hij gebruik maakt van een rollator. Dat cliënt niet weet waar hij zich bevindt en dat hij geen dag of tijd weet, is volgens de advocaat niet belangrijk gezien de leeftijd van cliënt. De advocaat ziet de meerwaarde van een opname in het verpleeghuis niet. In tegenstelling tot wat thuis geboden kan worden, kunnen de verpleegkundigen in het verpleeghuis onmogelijk 24/7 voor cliënt klaarstaan aangezien er nog meer patiënten zijn. De advocaat stelt dat het nadeel niet zo evident aanwezig is en dat er mogelijk andere alternatieven voorhanden zijn, zoals het toedienen van zwaardere medicatie.
Door de arts is naar voren gebracht dat cliënt bekend is met een dementieel beeld en dat er thuis sprake was van gedragsproblematiek. Hier is ook de politie al bij betrokken geweest. Ook in het verpleeghuis laat cliënt ontremd gedrag zien naar vrouwelijke verpleegkundigen en worden er door hem toespelingen gemaakt. De laatste vier jaar is cliënt steeds verder achteruit gegaan waarbij hij zijn dag- en nachtritme door elkaar haalt. Ook zijn taalbegrip gaat erg achteruit. Hij is in staat om deuren open te maken en voor de opname is hij thuis gaan dwalen terwijl hij niet verkeersveilig is. Cliënt kan geagiteerd reageren. Cliënt krijgt al kalmerende medicatie en thuis kreeg hij ook Haldol.
Door de echtgenote is naar voren gebracht dat haar echtgenoot naar huis wil. De echtgenote is bang dat als cliënt langer in het verpleeghuis moet blijven, zijn gezondheid achteruit zal gaan. Haar schoondochter heeft een arts in [land] geraadpleegd en er zou sterkere medicatie moeten zijn die cliënt rustig kan krijgen.
Door de zoon is naar voren gebracht dat cliënt continu naar zijn echtgenote zoekt en dat hij gemeenschap met haar wil. Als hij haar niet kan vinden, dan wordt hij agressief waarbij hij kan schelden. Maar schelden hoort bij de dementie. Cliënt is afhankelijk van een rollator en niet sterk genoeg om iemand fysiek iets aan te doen. De zoon vindt dat cliënt met zwaardere rustgevende medicatie naar huis kan terugkeren waar de familie met alle liefde voor cliënt wil zorgen. Daarnaast krijgt cliënt vijf uur per dag thuishulp. Als cliënt langer in het verpleeghuis opgenomen blijft, is de familie bang dat de gezondheid van cliënt verder achteruit zal gaan. Cliënt wil naar huis en heeft vaak tranen in zijn ogen. Hij eet en drinkt slechter waardoor hij gewicht verliest.
Door de schoondochter is naar voren gebracht dat cliënt 24/7 met zijn echtgenote in bed wil liggen. Wanneer de echtgenote haar grenzen aangeeft, aanvaardt cliënt dat niet. Dat is een grote mentale belasting.
Beoordeling
Uit de overgelegde stukken en het behandelde ter zitting is gebleken dat er sprake is van onmiddellijk dreigend ernstig nadeel waardoor een rechterlijke machtiging niet kan worden afgewacht. Het ernstig vermoeden bestaat dat het gedrag van cliënt als gevolg van een psychogeriatrische aandoening, te weten ongespecificeerde neurocognitieve stoornissen, dit ernstig nadeel veroorzaakt.
Het onmiddellijk dreigend ernstig nadeel bestaat uit:
– ernstig lichamelijk letsel;
– ernstige psychische schade;
– ernstige verwaarlozing;
– maatschappelijke teloorgang;
– de situatie dat de algemene veiligheid van personen of goederen in gevaar is.
Cliënt is voor zijn dagelijkse zorg volledig afhankelijk van familie en thuiszorg. Hij draait zijn dag- en nachtritme om en vanwege dwaalgedrag is hij eerder door buren op straat aangetroffen. Hij heeft stoornissen in zijn korte- en lange termijngeheugen en hij reageert regelmatig geagiteerd. Hij laat zowel thuis als in het verpleeghuis seksueel ontremd gedrag zien. Thuis verlangt cliënt continu de aanwezigheid van zijn echtgenote wat enorm belastend voor haar is. De zorg thuis is lange tijd door de familie geboden en volgehouden, maar de familie is hierdoor overbelast geraakt.
Om het onmiddellijk dreigend ernstig nadeel te voorkomen dan wel af te wenden is
voortzetting van de inbewaringstelling noodzakelijk. Dit middel is ook geschikt om het ernstig nadeel te voorkomen dan wel af te wenden en er zijn geen minder bezwarende alternatieven die hetzelfde beoogde effect hebben.
Duidelijk is dat de familie veel om cliënt geeft en het heel vervelend vindt om te zien dat hij zijn plek in het verpleeghuis (nog) niet heeft gevonden. Dat is begrijpelijk. De familie heeft aangegeven dat de zorg thuis goed is vol te houden met de hulp van verschillende familieleden als cliënt zwaardere medicatie zou krijgen waardoor hij rustig wordt. Dat dergelijke medicatie beschikbaar is, effectief zou zijn en ook thuis zou kunnen worden toegediend, is echter op dit moment nog niet onderzocht en nog niet gebleken. Op dit moment ziet de rechtbank dat daarom niet als een oplossing. De komende periode is het daarom van belang dat goed wordt gekeken wat er eventueel nog mogelijk is.
Gebleken is dat cliënt zich verzet tegen de voortzetting van het verblijf in een accommodatie. Cliënt wil niet in het verpleeghuis zijn en wil naar huis. Hij is meermaals naar de deur gelopen in een poging om de afdeling te verlaten. Ook heeft hij zijn spullen gepakt.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat is voldaan aan de criteria voor een voortzetting van de inbewaringstelling. De machtiging zal worden verleend voor de duur van zes weken.
Beslissing
De rechtbank:
verleent een machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling ten aanzien van:
[de cliënt],
geboren op [geboortedatum] 1949 te [geboorteplaats], [geboorteland],
bepaalt dat deze machtiging geldt tot en met 7 oktober 2026.