RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL26.53536
(gemachtigde: mr. G.P. Dayala),
en
(gemachtigde: mr. F.S. Schoot).
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 10 september 2026 heeft de minister aan eiser, die stelt van Poolse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedag] 2000, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 18 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser betwist bovengenoemde gronden niet specifiek, maar hij betoogt dat het opleggen van de maatregel onrechtmatig is omdat daaraan geen rechtmatig verwijderingsbesluit ten grondslag ligt.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Uit het dossier blijkt dat in het meeromvattende besluit van 23 februari 2026 aan eiser te kennen is gegeven dat hij Nederland binnen een maand moest verlaten. Dit besluit is blijkens het uitreikingsblad op 3 april 2026 aan eiser uitgereikt. De rechtbank ziet geen aanleiding om daaraan te twijfelen. Het verwijderingsbesluit kon daarom als grondslag dienen voor de vreemdelingenbewaring, eiser heeft immers niet voldaan aan zijn verplichting tot vertrek terwijl hij daarvan wel op de hoogte was.
5. Eiser betoogt verder dat sprake is van een zorgvuldigheidsgebrek, omdat de minister onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar zijn gezondheidstoestand. Gelet daarop is ook de motivering in de maatregel niet toereikend en is het opleggen van de vreemdelingenbewaring onrechtmatig, aldus eiser.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond ook niet slaagt. In het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft de minister aan eiser gevraagd hoe zijn gezondheidstoestand is, of hij medicatie gebruikt, of hij verslaafd is en of hij onder behandeling staat van een arts of een psycholoog. Eiser heeft daarop geantwoord dat hij gezond is, dat hij geen medicatie gebruikt, dat hij wel eens bier drinkt maar niet verslaafd is en dat hij niet onder behandeling staat van een arts of psycholoog. De minister kon daaraan refereren in de maatregel en vervolgens overwegen dat er medische zorg in het detentiecentrum beschikbaar is. Uit de verdere motivering in de maatregel blijkt dat de minister zich ook rekenschap heeft gegeven van de mogelijk psychische problematiek van eiser, waarbij de minister refereert aan het feit dat eiser meerdere keren heeft verklaard magische dan wel speciale krachten te bezitten. De minister heeft daarover overwogen dat in het detentiecentrum gespecialiseerde zorg aanwezig is en dat eiser zou kunnen worden
overgeplaatst naar een regulier ziekenhuis, een penitentiair psychiatrisch centrum of een gesloten gezondheidsinstelling als de in het detentiecentrum beschikbare zorg toch niet toereikend is. Gelet daarop is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van een zorgvuldigheids- of motiveringsgebrek.
6. Eisers betoog dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting naar Polen volgt de rechtbank evenmin. Op 14 september 2026 is een vertrekgesprek gevoerd met eiser, op 15 september 2026 is een ‘readmission-request’ verzonden naar de Poolse autoriteiten en na akkoord van Polen is op 17 september 2026 een vlucht aangevraagd door de minister. De rechtbank acht dat voldoende voortvarend.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van
D.P. van Middelkoop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.