RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL26.54078
(gemachtigde: mr. E. Stap),
en
(gemachtigde: mr. F.S. Schoot).
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 11 september 2026 heeft de minister aan eiser,
die de Litouwse nationaliteit heeft en is geboren op [geboortedag] 1972, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 18 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, mr. J.W.F. Menick als waarnemer van de gemachtigde van eiser, A. Avakyan Gouloyan als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiser betwist de gronden van de maatregel niet, maar betoogt dat de minister desondanks een lichter had moeten opleggen. Eiser wijst in dat verband op het feit dat hij niet wil terugkeren naar Litouwen omdat hij bang is daar in een psychiatrische instelling te belanden. Eiser meent dat hij mede daarom detentieongeschikt is.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Aan eiser is op 31 juli 2026 middels een meeromvattend besluit kenbaar gemaakt dat hij Nederland binnen een maand moest verlaten. Eiser is niet zelfstandig vertrokken en heeft zich niet gemeld bij de autoriteiten, hij is pas weer in beeld gekomen via het strafrecht. Verder beschikt eiser niet over een reisdocument, heeft hij geen vaste woon- of verblijfplaats waar hij traceerbaar is voor de minister en beschikt hij niet over middelen van bestaan. Daarnaast heeft eiser in het gehoor voorafgaand aan de bewaring verklaard dat hij absoluut niet wil terugkeren naar Litouwen. Wat daar ook de reden van is, dat maakt het niet aannemelijk dat eiser bij het opleggen van een lichter middel nu wel zal gaan (mee)werken aan zijn vertrek. De minister heeft daarom geen lichter middel hoeven opleggen. Eisers enkele stelling dat hij detentieongeschikt is maakt dat, bij gebrek aan onderbouwing, niet anders. De rechtbank neemt daarbij ook in aanmerking dat eiser voorafgaand aan de inbewaringstelling is gezien door een arts
Voor zover eiser bedoelt te betogen dat het beginsel van non-refoulement zich verzet tegen zijn uitzetting naar Litouwen, is de rechtbank van oordeel dat ook die beroepsgrond niet slaagt. De minister heeft in dat verband mogen wijzen op het interstatelijk vertrouwensbeginsel, waar in het geval van Litouwen van mag worden uitgegaan, en op het feit dat eiser niet heeft onderbouwd dat hij een onmenselijke of vernederende behandeling heeft ondergaan of zal ondergaan bij terugkeer naar Litouwen.
5. Voor zover eiser betoogt dat de minister onvoldoende voortvarend aan zijn uitzetting werkt, slaagt die beroepsgrond evenmin. Bij besluit van 15 september 2026 heeft de minister de op 14 september ingediende asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard. Ter zitting heeft de minister verklaard dat vervolgens op 17 september 2026 een vertrekgesprek is gevoerd met eiser en dat op 18 september 2026 een laissez passer-aanvraag is ingediend bij de Litouwse autoriteiten. Dat is voldoende voortvarend.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van
D.P. van Middelkoop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.