ECLI:NL:RBAMS:2026:9839

Gronden van de beslissing

1. Eisende partij vordert ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde alsmede betaling van de huurachterstand vermeerderd met rente en kosten.

2. De kantonrechter heeft vastgesteld dat eisende partij heeft voldaan aan de informatieplicht en de meldplicht als bedoeld in artikel 2 van Besluit Gemeentelijke Schuldhulpverlening.

3. In deze procedure gaat het om een overeenkomst tussen een handelaar en een consument. Daarom moet ambtshalve worden getoetst aan het Europese en Nederlandse consumentenrecht, met name aan Richtlijn 93/13 EG (de Richtlijn oneerlijke bedingen). Als er oneerlijke bepalingen in de huurovereenkomst of de algemene voorwaarden staan, moet de kantonrechter deze buiten toepassing laten. Eisende partij mag die bepalingen dan niet gebruiken en zij mag ook geen beroep meer doen op aanvullend recht (zie ECLI:EU:C:2021:68).

4. Eisende partij heeft de tussen haar rechtsvoorganger (CRCL Projects B.V.) en gedaagde partij gesloten huurovereenkomst met betrekking tot de woning met parkeerplaats gelegen te [adres 1] en [adres 2] en de daarop van toepassing zijnde Algemene Bepalingen Huurovereenkomst Woonruimte (ROZ) 20 maart 2017 (verder: de algemene voorwaarden) in het geding gebracht.

5. Het huurprijsbeding en servicekostenbeding (artikel 4.5) in de huurovereenkomst zijn kernbedingen. Deze bedingen zijn transparant en op grond van artikel 4 lid 2 van de Richtlijn uitgesloten van verdere toetsing op oneerlijkheid.

6. Het betreft geliberaliseerde huur. De bedingen die voor de beoordeling van de onderhavige vordering relevant zijn, te weten artikel 31.1 tot en met 31.4 (Huurprijswijziging) van de huurovereenkomst, alsmede artikel 18.3 van de huurovereenkomst en artikel 17.13 die zien op wijziging van het voorschot servicekosten zijn door de kantonrechter getoetst en worden niet oneerlijk bevonden.

7. Opgemerkt wordt dat artikel 31.5 van de huurovereenkomst in dit geval niet door de kantonrechter wordt getoetst. Dit artikel geeft zowel de huurder als de verhuurder de bevoegdheid om herziening van de huurprijs voor te stellen door middel van aanpassing van de huurprijs aan de ontwikkelingen van de markthuurprijs. Een dergelijke huurprijsherziening kan voor het eerst plaatsvinden wanneer vijf jaar zijn verstreken na aanvang van de huurovereenkomst. In dit geval is de initiële huurovereenkomst ingegaan per 15 april 2024. Een huurprijsaanpassing in voornoemde zin heeft zich dus nog niet kunnen voordoen. Er is dus geen aanwijzing dat de vordering (deels) op dit beding gegrond is.

8. Tot slot is artikel 25.2 van de algemene voorwaarden door de kantonrechter getoetst.

In alle gevallen waarin (ver)huurder een sommatie, een ingebrekestelling of een exploot aan (ver)huurder doet uitbrengen, of in geval van procedures tegen (ver)huurder om deze tot nakoming van de huurovereenkomst of huurder tot ontruiming te dwingen, is (ver)huurder verplicht alle daarvoor gemaakte kosten, zowel in als buiten rechte – met uitzondering van de ingevolge een definitieve rechtelijke beslissing door (ver)huurder te betalen proceskosten – aan (ver)huurder te voldoen, voor zover op de vergoeding van die kosten de Wet normering buitengerechtelijke incassokosten en het Besluit incassokosten niet van toepassing is.

9. Eisende partij heeft gesteld dat zij ten aanzien van de buitengerechtelijke incassokosten de wettelijke regeling heeft gevolgd en dat zij geen beroep doet op artikel 25.2 van de toepasselijke algemene bepalingen.

10. Het onder r.o. 8 geciteerde beding over buitengerechtelijke incassokosten (artikel 25.2 van de algemene voorwaarden) is oneerlijk, omdat daarin niet (voldoende duidelijk) staat dat de wettelijke regeling (artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding buitengerechtelijke incassokosten) in het geval van een consument moet worden toegepast. Dit kan ertoe leiden dat hogere kosten voor rekening van de consument komen dan wettelijk is toegestaan. De stelling van eisende partij dat zij ten aanzien van de buitengerechtelijke incassokosten de wettelijke regeling heeft gevolgd en dat zij geen beroep doet op artikel 25.2 van de algemene bepalingen maakt het voorgaande niet anders en doet niet af aan de oneerlijkheid van het beding.

11. Artikel 25.2 van de algemene voorwaarden is voorts ook oneerlijk omdat het de mogelijkheid biedt om meer proceskosten in rekening te brengen dan bij wet voorzien. De kantonrechter is op grond van de wet gehouden om de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten te veroordelen en deze proceskosten worden vastgesteld conform het liquidatietarief. De Hoge Raad heeft op 4 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1081) de prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) gesteld, kort gezegd, of een consument met toepassing van artikel 237 Rv kan worden veroordeeld in de proceskosten na vernietiging van het oneerlijke proceskostenbeding. Zolang hierover geen duidelijkheid bestaat, acht de kantonrechter het geheel achterwege laten van een proceskostenveroordeling in het geval van een huurovereenkomst niet aangewezen. De proceskosten zullen dan ook volgens het gebruikelijke liquidatietarief worden toegewezen.

12. Het voorgaande betekent dat het onder r.o. 8 geciteerde beding buiten toepassing moet worden gelaten en de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen.

De vordering

13. Uit de dagvaarding blijkt dat er minderjarig kinderen in de woning verblijven. Meer informatie is niet beschikbaar, nu gedaagde partij niet in de procedure is verschenen. De kantonrechter moet op grond van artikel 3 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) de belangen van het kind bij behoud van de woning als eerste meewegen, ook in een verstekzaak (HR 28 november 2025, ECLI:NL:HR:2025:1799). De ontruiming van een woning met minderjarige kinderen is namelijk een ingrijpende maatregel voor de kinderen. Dit betekent echter niet dat de kantonrechter de huurovereenkomst niet kan ontbinden als er kinderen in de woning wonen. De kantonrechter zal gedaagde partij in dit geval een iets ruimere termijn geven om de woning te ontruimen. De kantonrechter vindt dat deze beslissing recht doet aan de belangen van de minderjarige kinderen van gedaagde partij. Daarmee is er tijd om – al dan niet met hulpverlening – onderdak voor de kinderen te regelen.

14. De vordering komt voorts niet onrechtmatig of ongegrond voor, behoudens hieronder met betrekking tot de ontruimingstermijn is overwogen.

15. De ontruimingstermijn wordt gesteld op twee maanden.

16. Gedaagde partij zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten.

BESLISSING

De kantonrechter:

I. ontbindt de tussen partijen bestaande huurovereenkomst met betrekking tot de onroerende zaken (de woning met parkeerplaats) gelegen te [adres 1] en [adres 2] ;

II. veroordeelt gedaagde partij om de onder I. genoemde woning en parkeerplaats binnen twee maanden na betekening van dit vonnis te ontruimen en ter beschikking van eisende partij te stellen, welke ontruiming zo nodig door de deurwaarder bewerkstelligd kan worden met behulp van de sterke arm conform het in artikel 555 e.v. jo. 444 Rv bepaalde;

III. veroordeelt gedaagde partij om te betalen aan eisende partij:

a. € 14.209,30 ter zake van achterstallige huur, berekend tot en met 31 juli 2026,

vermeerderd met de wettelijke rente over het dit bedrag vanaf 27 juli 2026 tot de voldoening;

b) € 62,99 ter zake van wettelijke rente, berekend tot 27 juli 2026;

c) € 2.696,41 per maand voor de woning met parkeerplaats vanaf 1 augustus 2026

tot en met de dag waarop de ontruiming plaatsvindt;

IV. veroordeelt de gedaagde partij in de kosten van het geding, aan de zijde van eisende partij tot aan deze uitspraak begroot op: € 153,77 aan explootkosten, € 432,00 aan salaris gemachtigde, € 1.504,00 aan griffierecht en € 144,00 aan nakosten voor zover van toepassing, inclusief BTW, te vermeerderen met de kosten van betekening, te voldoen binnen veertien dagen na betekening van dit vonnis;

V. bepaalt dat de veroordelingen onder III en IV hoofdelijk gelden in die zin dat beide gedaagden voor het geheel gehouden zijn tot betaling en dat, als de ene gedaagde een (deel van de) vordering heeft betaald aan eisende partij, ook de andere gedaagde tegenover eisende partij (voor dat deel) is gekweten;

VI. verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;

IV. wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. C. Kraak, kantonrechter, en in het openbaar uitgesproken op 22 september 2026 in tegenwoordigheid van de griffier.